philosophy with visook supannicar

                       อีกครั้งหนึ่ง.........ณ สาละวิน

                             
                                          “สาละวิน เป็นสายเลือด
                                                               สายน้ำเอย ไม่เคยเหือดหาย
                                                               ขุนเขา สลับ ซับซ้อนเรียงราย
                                                              เรื่องราวมากมาย มาหลายชั่วคน
                                                              มีเสียงดนตรี.
                                                               มีเสียงสงคราม.
                                                                มีความสวยงาม.
                                                                มีความเข้มข้น.
                                                                สาละวิน สาละวิน  “     (จากบทเพลง สาละวิน ของวงคาราวาน)
  

แวะพักระหว่างทาง

เรือพร้อมต้อนรับนักท่องเที่ยวเสมอ

อีกมุมหนึ่งของท่าเรือ บ้านแม่สามแลบ

แม่น้ำสาละวินช่วงเดือนเมษายน

ก้อนหินบางส่วนที่นานๆจะออกมาแสดงความงามให้เราดูครั้งหนึ่ง

สาละวิน  เป็นชื่อแม่น้ำที่คั่นระหว่างชายแดนประเทศไทยกับประเทศพม่า สาละวินนี้ถือว่าเป็นชีวิตของผู้คนตามชายแดนเลยก็ว่าได้ เมื่อปิดเทอมใหญ่ครั้งที่ผ่านมา ผม พ่อผม และน้องชาย พวกเราทั้งสามได้กลับมาที่ริมฝั่งแม่น้ำสาละวินอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้กลับไปที่นั่นนานมาแล้ว พ่อมักจะเล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น ตามแนวตะเขบชายแดนแถวนั้นเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของสงครามระหว่างชนกลุ่มน้อยกับรัฐบาลทหารพม่า หรือเรื่องของความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติ ทุกๆครั้งที่พ่อเล่าให้ฟังผมมักจะจินตนาการตามเสมอ ว่าแม่น้ำสาละวินนั้นมีลักษณะเป็นอย่างไรบ้าง

เช้าวันอาทิตย์ที่ 21 เมษายน 2556 พวกเราทั้งสามก็ได้ออกเดินทางจากอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ซึ่งเป็นบ้านเกิดของผม มุ่งสู่จังหวัดแม่ฮ่องสอน อากาศช่วงเดือนเมษาร้อนมากเลยทีเดียว แต่พวกเราทุกคนก็สู้แดดก็เหมือน ประมาณบ่ายสองโมงโดยประมาณ เราก็ได้มาถึงอำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน เพราะที่นั่นมีน้องชายของคุณพ่อผมได้มาตั้งรกรากอยู่ที่นั่นกับครอบครัวของเขา แต่วันนี้ลูกๆของเขาได้เข้าไปทำงานในตัวเมืองหมดแล้ว เหลือไว้เพียงเขาทั้งสองคน เขาทั้งสองคนดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะว่าหลานทั้งสองไม่ได้มาเยี่ยมเขานานแล้ว พอมาเยี่ยมอีกครั้งก็เลยดีใจและตื่นเต้น วันนี้เราได้ล้อมวงทานอาหารและได้คุยกันในหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวของอดีต เรื่องราวของปัจจุบัน แม้กระทั่งเรื่องราวของอนาคต เรายังได้พุดคุยถึงสิ่งที่เราจะทำในวันรุ่งขึ้นด้วย นั่นก็คือการเดินทางไปชมแม่น้ำสาละวิน ทุกๆครั้งที่ผมได้ลงไปเยี่ยมน้องชายของพ่อคนนี้ เขาต้องพาผมไปที่นั่นเสมอ และเขามักจะเล่าความหลังเมื่อครั้งที่เขายังเด็กกับความผูกพันระหว่างเขากับแม่น้ำสาละวินเสมอ  ดังนั้นการไปชมแม่น้ำสาละวินครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพียงการชมแม่น้ำเท่านั้นแต่มันเป็นการระลึกความหลังให้กับทั้งพ่อผมและน้องชายของเขาด้วย เมื่อการวางแผนเสร็จเรียบร้อย พวกเราก็ได้สวดขอพรพระสำหรับการเดินทางในวันรุ่งขึ้น และขอบคุณพระสำหรับโอกาสดีๆที่ทำให้เราได้มาเจอกัน แล้วเราก็แยกย้ายกันไปนอน และนอนหลับฝันดีกันทุกคน

วันที่ 22 เมษายน หลังอาหารเช้า เราทุกคนก็ออกเดินทางอีกครั้งหนึ่งเพื่อที่จะมุ่งหน้าสู่แม่น้ำสาละวิน ที่ที่ซึ่งเป็นเป้าหมายของเรา ระหว่างทางวันนี้มีนักท่องเที่ยวมาชมแม่น้ำสาละวินค่อนข้างเยอะเป็นพิเศษ เป้าหมายของเราวันนี้คือ บ้านแม่สามแลบ อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน เราถึงที่หมายประมาณสิบโมงกว่าๆ ช่วงเมษายนนี้น้ำในแม่น้ำลดลงไปค่อนข้างเยอะ ทำให้เราเห็นก้อนหินใหญ่ที่เกือบทั้งปีจมอยู่ในน้ำ ได้ออกมาแสดงความงามของเขาเหนือน้ำบ้าง สุภาษิตไทยบอกว่า “น้ำมาปลากินมด น้ำลดมดกินปลา” แต่ที่นี่ช่วงน้ำลดเป็นโอกาสดีอีกโอกาสหนึ่งที่ชาวบ้านละแวกนั้นได้มีโอกาสสร้างอาชีพให้กับตัวเอง เช่น การบริการล่องเรือพาล่องแม่น้ำสาละวิน การขายอาหารริมแม่น้ำให้กับนักท่องเที่ยวและผู้คนที่สัญจรไปมาแถวนั้นแถวนั้น นอกจากที่เราจะยืนฟังสองพี่น้องมาระลึกความหลังเมื่อครั้งกระโน้นแล้ว เราก็ชวนกันมาล่องเรือเพื่อให้บรรยากาศในการระลึกความหลังได้รสชาติยิ่งๆขึ้นอีกด้วย ทุกๆครั้งที่ผมมาที่นี่ผมจะมีความสุขมาก เพราะผมได้เห็นรอยยิ้มของพ่อผม เสียงคุยที่ลื่นคอของพ่อกับน้องชายเขามันทำให้ให้ผมอิ่มเอิบไปทั้งตัวเลยครับ เมื่อเสร็จทุกอย่างแล้วเราก็ได้กลับที่พักอย่างปลอดภัย ผมได้เฝ้าภาวนาในใจเสมอว่า ผมจะกลับมาที่นี่อีก จะกลับไปฟังเสียงสายน้ำ ไปฟังเสียงเรือยนต์ ฟังเสียงหัวเราะของพ่อกับน้องชายเขา ฟังเสียงระลึกถึงความหลังของทั้งสอง และฟังเสียงบรรพบุรุษของผมที่ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยผูกพันกับสายน้ำนี้ สายน้ำที่มีชื่อว่า......สาละวิน

“ ความสุขมันหาได้ไม่ยากหรอก หากว่าเราไม่มากเรื่องกับมัน”

เวลาอาจผ่านไปเหมือนกับสายน้ำสาละวินที่ไหลผ่านหมู่บ้านแล้วหมู่บ้านเล่า แต่ชาวบ้านสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้มิใช่หรือ เช่นกันเวลาแห่งช่วงดีๆของเราอาจผ่านมาแล้ว แต่เราก็สามารถเก็บช่วงเวลาดีๆเหล่านั้นเก็บไว้ในกล่องความทรงจำของเราได้เช่นกัน

                                                                              พบกันฉบับหน้าครับพี่น้องผู้รักในการเดินทาง