เงื่อนไขของชีวิตที่คุณต้องไม่ปฏิเสธ

เงื่อนไขของชีวิตที่คุณต้องไม่ปฏิเสธ

         

การบานของดอกไม้ก็เป็นเงื่อนไขของมัน

การขึ้นของพระอาทิตย์ก็เป็นเงื่อนไขของมัน

ก้อนอิฐที่เรียงกันอย่างสวยงามก็เป็นเงื่อนไขอันหนึ่งเช่นกัน

  
เงื่อนไขของชีวิต เงื่อนไขของชีวิตของเราแต่ละคนก็มีเงื่อนไขที่แตกต่างกันไป บางคนอาจมีเงื่อนไขชีวิตเพียงน้อยนิด ผิดกับบางคนที่มีเงื่อนไขที่ยิ่งใหญ่จนกลายเป็นอุปสรรคของชีวิตเลยก็มี เช่นกัน บางคนสร้างมันด้วยตัวเอง แต่ก็มีมีบางคนที่ไม่มีโอกาสสร้างมันแต่ถูกกำหนดโดยผู้ใหญ่ในครอบครัวเขา เช่นเมื่อเด็กเกิดมา คุณตาอยากให้เป็นโน่น คุณยายอยากให้เป็นนั่น แต่ท้ายที่สุดคนมีชีวิต ก็ไม่ได้ทำตามอย่างใจหวังต้องมาทำตามอย่างที่หลายคนได้ตั้งเงื่อนไขไว้ให้กับเขา

ผมก็เป็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่เติบโตมาพร้อมกับความฝันและความหวังเหมือนกับเด็กชายคนอื่นๆทั่วไป แม้ว่าพ่อแม่ผมจะไม่ได้ตั้งเงื่อนไขสำหรับอาชีพเหมือนกับบางคนที่ผมเคยได้รู้จัก แต่ท่านทั้งสองได้วางเงื่อนไขอย่างหนึ่งให้กับผม นั่นก็คือ “การทำทุกอย่างอย่างดีที่สุดและการเป็นคนดี” และสิ่งนี้ก็กลายมาเป็นเงื่อนไขของชีวิตผมในที่สุด เพราะผมได้คิดว่าแม้ว่าเราจะประกอบอาชีพอะไรก็ตามหากเราเป็นคนดีและตั้งใจทำมันอย่างดีที่สุด มันก็คงเป็นสิ่งที่ดีและวิเศษไม่น้อยเหมือนกัน

ทุกวันนี้เงื่อนไขนี้มักจะย้ำเตือนผมเสมอ แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาของ การแบกย่ามไปเรียน แบกเป้ไปเที่ยว แม้แต่ช่วงเวลาของการยกแก้วขึ้นดื่มน้ำก็ตาม ผมก็พยายามทำมันอย่างดีที่สุด และจะพยายามทำอย่างนี้จนถึงที่สุดเช่นกัน

ชีวิตเราแต่ละคนคงไม่มีใครกล้าที่จะปฏิเสธได้ว่าชีวิตเรานั้นไม่มีเงื่อนไข เพราะผมเชื่อว่าทุกคนมีเงื่อนไขของตัวเอง และเงื่อนไขนี่แหละที่จะพาชีวิตเราสู่จุดหมายที่เราต้องการหรือที่เราฝันและฝ่ายเอาไว้ “บางคนอาจฝันว่าสักวันเขาจะได้เห็นพื้นราบอันสวยงาม แต่หากเขาไม่ปีนขึ้นไปบนเขาเขาคงจะไม่ได้เห็นสิ่งนั้นเช่นกัน” เช่นกัน ชีวิตเราของเรานั้นหากว่าเราไม่เดินตามเงื่อนไขของเรา มันก็คงจะเป็นเรื่องที่ยากที่จะจะประสบความสำเร็จในชีวิต ผมเชื่อว่าเงื่อนไขของชีวิตนี่แหละจะพาเราไปรับรางแห่งความสำเร็จ

เงื่อนไขนี้แม้จะเป็นสิ่งที่พ่อกับแม่เป็นคนวางไว้ แต่มันมันก็กลายเป็นเงื่อนไขอันสวยงามของผมแล้วล่ะผม ก็อยากเชิญชวนทุกๆคนให้เดินตามเงื่อนไขของชีวิต พยายามทำมันอย่างดีที่สุด และผมเชื่อว่าวันหนึ่ง เงื่อนไขในชีวิตคุณจะพาชีวิตคุณสู่ความสำเร็จแน่นอนครับ

“ถ้าท่านไม่ยืนอยู่บนยอดเขา ท่านจะมองดูที่ราบได้ถนัดได้อย่างไร”

                                                                          

                                                                          จากคนที่รักในการเดินทาง

ความทรงจำ ที่ไม่เคยจาง

อ่อนไหวได้......แต่ต้องกู่ให้กลับ

กับแม่เมื่อครั้งแม่ยังมีชีวิตอยู่

แม่กับน้องชายเมื่อครั้งไปเที่ยว ดอยกองมู

สายตาแห่งความห่วงใยจากพ่อถึงลูก

ชีวิตของเราในแต่ละวันนั้นล้วนแต่เป็นการเดินทางทั้งสิ้น บ้างอาจเดินทางด้วยความคิด บ้างอาจเดินทางด้วยการปฏิบัติ แต่ทุกอย่างนั้นก็คือการเดินทางของชีวิต การเดินทางของชีวิตนั้น มันก็จะผ่านวันเป็นอาทิตย์ จากอาทิตย์เป็นเดือน จากเดือนเป็นปี และสิ่งที่มันผ่านพ้นไปนั้น มันก็คือประวัติศาสตร์แห่งชีวิตนั่นเอง หรือเรียกอีกอย่างว่า  “ความทรงจำ”

บางคนอาจมีความทรงจำที่ดี บางคนอาจมีความทรงจำที่ไม่ดีบ้าง แต่ความทรงจำเหล่านั้นล้วนแต่เป็นบทสอนสำหรับการเดินทางของชีวิตทั้งสิ้น  ผมเองก็มีความทรงจำหนึ่งเหมือนกันที่อยากมาแบ่งปันให้อ่าน จะว่ามันเป็นความทรงจำที่ดีก็ว่าได้ จะว่าเป็นความทรงจำที่ปวดร้าวก็ไม่เชิงนะครับ

เรื่องมีว่าเมื่อประมาณ 5ปีที่แล้ว ครอบครัวของเราก็เดินทางมาพบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ที่สุดในครอบครัว นั่นคือคุณแม่ของผมได้จากพวกเราไป อย่างสงบ แต่ที่สำคัญคือช่วงที่แม่กำลังป่วยอยู่นั้น คุณพ่อของผมได้หาหนทางทุกอย่างเพื่อนที่จะรักษาและบรรเทาคู่ชีวิตของเขาอย่างดี พ่อหาหมอทุกอย่างที่เขาว่าเก่ง รักษาโรคได้  ไม่ว่าจะเป็นหมอทางศาสนาพุทธ หมอที่รักษาทางไสยศาสตร์ แม้กระทั่งหมอทางความเชื่อดั้งเดิมก็ตาม เพราะพ่อหวังว่าวันหนึ่งแม่จะกลับหายมาเป็นปกติ  แต่เมื่อทุกอย่างมันไม่เป็นดั่งที่เราหวัง อาการแม่ก็หนักขึ้นทุกวัน  จนมาถึงบ่ายวันหนึ่งขณะที่เรากำลังนั่งกันข้างที่นอนของแม่อยู่นั้น แม่บอกกับเราว่า “ ไม่ต้องหาแล้ว แต่ให้เราอ่านพระคัมภีร์ให้แม่ฟังดีกว่า ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นผมถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว ตั้งแต่นั้นมาทุกเวลาที่เราว่าง เราจะอ่านพระคัมภีร์ให้แม่ฟังเสมอ ผมไม่รู้ว่าแม่จะบรรเทาจากอาการเจ็บหรือเปล่า แต่สำหรับผมแล้วสิ่งสิ่งนี้คือยาชนิดดี คือหมอที่เก่งที่สุด ที่คอยรักษาผมในยามทุกข์ เราได้อ่านทุกวันจนถึงวันสุดท้ายของแม่บนโลกนี้  บางวันเราอ่านเป็นภาไทยบ้าง บางวันเป็นภาษาถิ่นบ้าง ก็คงจะเหมือนกับ ยาที่ดีที่สุดอาจมีหลายแบบ ทั้งๆที่สรรคุณเหมือนกัน

ก็คงไม่แปลกหรอกที่เราในฐานะที่เป็นมนุษย์เดินดิน อยู่ใต้ฟ้า จะอ่อนไหวบ้างในเวลาที่เราเจอกับปัญหา ทางตัน ความทุกข์ยาก แต่มันจะแปลกหากเราอ่อนแอและไม่คิดที่จะกู่ชีวิตให้กลับมา วันนั้นก็เช่นกัน หากแม่ไม่บอกกับเราว่าสิ่งที่ดีที่สุดนั้นคือพระเจ้าของเราเอง เราก็คงจะหาสิ่งอื่นเรื่อยๆเพื่อที่จะมาบรรเทาแม่ และบรรเทาเราด้วย เวลานั้นถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวของเราอ่อนไหวที่สุดก็ว่าได้ แต่ท้ายที่สุดแม่ก็ได้พาเรากลับมาหาสิ่งที่ดีที่สุดจนได้

แต่ละวันที่ผ่านมาตลอด5ปีมานี้ ความทรงจำอันนี้ ก็ยังหวนกลับมาให้ผมได้กลิ่น ได้สัมผัสกับมันตลอด มันเป็นความทรงจำที่ไม่เคยจางเลย มันจึงเกิดคำพูดนี้ขึ้นในใจของผมว่า “ ชีวิตของเรานั้น อ่อนไหวได้ แต่ต้องกู่ให้กลับ”

            ผมก็ได้แต่หวังว่าเพื่อนๆและผู้อ่านทุกท่านจะปฏิบัติเช่นนี้บ้าง อย่าลืมว่า ชีวิตเรานั้นอ่อนไหวได้แต่ต้องกู่ให้กลับ

                                                                                                                                  

                                                                                                          จากผู้รักในการเดินทาง 

แบกเป้......แอ่วน่าน

แบกเป้......แอ่วน่าน

เหนือเมฆ   

อีกมุมสวยๆจากดอยลูกนี้

เที่ยงนี้ ฝากท้องไว้ที่ปากนาย

พี่น้องผู้ร่วมทาง ในการแบกเป้ครั้งนี้

กับเสื้อตัวเก่ง

อีกมุมหนึ่งของดอยเสมอดาว

         วันหยุดของแต่ละคนอาจมีโปรแกรมที่ต่างกัน บ้างอาจนอนตีพุงดูทีวีอยู่บ้าน บ้างอาจไปเที่ยวกับครอบครัว บ้างอาจไปเที่ยวกับเพื่อนฝูง ปิดเทอมครั้งนี้ก็เช่นกัน(ตุลาคม 2555) พวกเราในกลุ่มประมาณ 8 คนก็ได้กันว่าจะไปเที่ยวที่น่านกัน เพราะมีพ่อบอมผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มของเราได้เสนอว่า เราควรไปที่น่านกัน เพราะว่าครั้งหนึ่งแกเคยไปฝึกงานอยู่ที่น่าน และมีอีกคนคือบราเดอร์ประจบผู้ซึ่งเคยทำงานอยู่ที่นั่นเช่น และก็เป็นโอกาศดีที่ทั้งสองจะได้กลับไประลึกความหลังและย้อนวันวานที่โน่นอีกครั้ง เมื่อนัดแนะวันที่จะไปกันเรียบร้อย จองตั๋วกันเรียบร้อย พวกเราแต่ละคนก็เตรียมตัว เตรียมเป้สำหรับการเดินทาง เป้ของเราแต่ละคนก็มีสีสันที่แตกต่างกันออกไป แต่สำหรับตัวผมแล้วผมก็เตรียมเป้กับของใช้ส่วนตัวไปเช่นกันแต่สิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับผมก็คือ เสื้อทหารตัวเก่ง ทุกครั้งที่ต้องออกเดินทางมันจะได้ไปเที่ยวกับผมเสมอ ครั้งนี้มันก็ไม่พลาดเหมือนเช่นเคย เขาว่ากันว่าไปเที่ยวน่านช่วงนี้ดีเพราะอากาศกำลังดี เพราะมันเป็นช่วงปลายฝนต้นหนาว เช้าวันเดินทางเราออกจากบ้านประมาณตีห้า ถึงสนามบินดอนเมืองประมาณหกโมงเช้า แล้วเราก้บินไปสู่เมืองน่านดังที่เราได้วางแผนกันเอาไว้ ถึงน่านประมาณแปดโมงแล้วพี่ชาติหรือบราเดอร์ชาติของเราก็มารับเราที่สนามบินโดยสี่ล้อแนวสองแถวของเขา วันนี้ที่น่านค่อนข้างหนาวเป็นพิเศษ เราได้แวะทานข้าวก่อนที่เราจะไปที่พักของเราที่ริมแม่น้ำน่าน ริมน่านวันดูสดชื่นมาก อาจเป็นเพราะว่าเพิ่งผ่านฤดูฝนก็อาจเป็นได้ เราก็ได้นั่งกินนั่งดื่มกันพักใหญ่ พร้อมกับชมความงามของริมน้ำน่านและลำน้ำน่าน น่านเป็นจังหวัดหนึ่งที่มีประเพณีแข่งเรือ วันนี้ก็เช่นที่ลำน้ำน่านก็มีการซ้อมพายเรือ ฝีพายทั้งหลายดูจะตั้งใจเป็นพิเศษ ผมได้แต่อยู่ริมฝั่งและภาวนาในใจให้เขาได้รับชัยนะดังที่เขาตั้งใจ     
           โปรแกรมของเรามีคืนหนึ่งที่จะมีการไปตั้งแคมป์นอนเต๊นท์ เราจึงตกลงกันว่าเราจะไปกันที่ดอยเสมอดาว แค่ชื่อก็ชวนหลงใหลให้ไปเที่ยวแล้ว เราจึงตกลงกันว่าคืนที่สองเราจะไปนอนกันที่ดอยนี้กัน เมืื่อถึงวัน การเดินทางของเราก็เริ่มอีกครั้ง ทั้งอาหาร เต๊นท์ เตาไฟ ได้ถูกเตรียมขึ้นรถอีกครั้ง แล้วการเดินทางก็เกิดขึ้นอีกครั้งและเป้าหมายของเราก็คือดอยเสมอดาว วันนี้ที่ดอยเสมอดาวมีผู้คนบางตาไปนิด อาจเป็นเพราะว่าทางอุทยานเพิ่งเปิดให้ผู้หลงรักในการเดินป่าและนอนไพรเข้ามาใช้บริการได้
           ที่ดอยเสมอดาววันนี้แลดูทุกอย่างสดชื่นเป็นพิเศษ ทั้งหย้า ทั้งดอกไม้ แลดูสวยงามไปหมดเลย วันนี้เรานัดกันว่าจะรอดูพระอาทิตย์ดินด้วย คิดในใจก็นึกขำอยู่ว่า"เราเดินทางมาไกลมากก็เพื่อที่จะมาดูพระอาทิตย์ตกดินเนี่ยนะ ทั้งๆที่อยู่มุมไหนของโลกนี้พระอาทิตย์ก็ตกเหมือนกัน" แต่เขาว่ากันว่า ในความเหมือนกันนั้นมันมีบางอย่างที่ที่แตกต่างกัน และสิ่งนั้นก็ขึ้นอยู่กับเวลาและสถานที่ ดังนั้นทำให้พระอาทิตย์ตกดินที่นี่จึงสวยเป็นพิเศษเลยทีเดียว และความงามของธรรมชาติในวันนี้จะยังคงฝังตรึงในความคิดของผมตลอดไป
          ขอบคุณเพื่อนร่วมทาง ขอบคุณผู้มีพระคุณทุกท่านที่ทำให้ความทรงจำดีๆๆๆนี้ฝังตรึงในจิตใจของผม ากรแบกเป้ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่ติดอยู่ในความทรงจำของผม ไม่เพียงแต่ความงามธรรมชาติเท่านั้น แต่สิ่งสำคัญคือมิตรภาพต่างหากที่พาผมไปสู่จุดหมายที่เรียกว่า........ ความสุข
           
            เดินตามหาความสุขของเรากันเถิด " แม้ว่าเราอาจเหมือนเกวียนที่อยู่ในเมืองใหญ่ มีหลายเส้นทางที่เราไม่สามารถใช้เดินทางได้ แต่อย่าลืมว่าเกวียนก็มีเส้นทางของมันอยู่แล้ว" ขอให้ทุกคนมีความสุขกับเส้นทางที่เลือกเดินนะครับ



                                                                       จากผู้หลงรักในการเดินทาง

philosophy with visook supannicar

                       อีกครั้งหนึ่ง.........ณ สาละวิน

                             
                                          “สาละวิน เป็นสายเลือด
                                                               สายน้ำเอย ไม่เคยเหือดหาย
                                                               ขุนเขา สลับ ซับซ้อนเรียงราย
                                                              เรื่องราวมากมาย มาหลายชั่วคน
                                                              มีเสียงดนตรี.
                                                               มีเสียงสงคราม.
                                                                มีความสวยงาม.
                                                                มีความเข้มข้น.
                                                                สาละวิน สาละวิน  “     (จากบทเพลง สาละวิน ของวงคาราวาน)
  

แวะพักระหว่างทาง

เรือพร้อมต้อนรับนักท่องเที่ยวเสมอ

อีกมุมหนึ่งของท่าเรือ บ้านแม่สามแลบ

แม่น้ำสาละวินช่วงเดือนเมษายน

ก้อนหินบางส่วนที่นานๆจะออกมาแสดงความงามให้เราดูครั้งหนึ่ง

สาละวิน  เป็นชื่อแม่น้ำที่คั่นระหว่างชายแดนประเทศไทยกับประเทศพม่า สาละวินนี้ถือว่าเป็นชีวิตของผู้คนตามชายแดนเลยก็ว่าได้ เมื่อปิดเทอมใหญ่ครั้งที่ผ่านมา ผม พ่อผม และน้องชาย พวกเราทั้งสามได้กลับมาที่ริมฝั่งแม่น้ำสาละวินอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้กลับไปที่นั่นนานมาแล้ว พ่อมักจะเล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น ตามแนวตะเขบชายแดนแถวนั้นเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของสงครามระหว่างชนกลุ่มน้อยกับรัฐบาลทหารพม่า หรือเรื่องของความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติ ทุกๆครั้งที่พ่อเล่าให้ฟังผมมักจะจินตนาการตามเสมอ ว่าแม่น้ำสาละวินนั้นมีลักษณะเป็นอย่างไรบ้าง

เช้าวันอาทิตย์ที่ 21 เมษายน 2556 พวกเราทั้งสามก็ได้ออกเดินทางจากอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ซึ่งเป็นบ้านเกิดของผม มุ่งสู่จังหวัดแม่ฮ่องสอน อากาศช่วงเดือนเมษาร้อนมากเลยทีเดียว แต่พวกเราทุกคนก็สู้แดดก็เหมือน ประมาณบ่ายสองโมงโดยประมาณ เราก็ได้มาถึงอำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน เพราะที่นั่นมีน้องชายของคุณพ่อผมได้มาตั้งรกรากอยู่ที่นั่นกับครอบครัวของเขา แต่วันนี้ลูกๆของเขาได้เข้าไปทำงานในตัวเมืองหมดแล้ว เหลือไว้เพียงเขาทั้งสองคน เขาทั้งสองคนดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะว่าหลานทั้งสองไม่ได้มาเยี่ยมเขานานแล้ว พอมาเยี่ยมอีกครั้งก็เลยดีใจและตื่นเต้น วันนี้เราได้ล้อมวงทานอาหารและได้คุยกันในหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวของอดีต เรื่องราวของปัจจุบัน แม้กระทั่งเรื่องราวของอนาคต เรายังได้พุดคุยถึงสิ่งที่เราจะทำในวันรุ่งขึ้นด้วย นั่นก็คือการเดินทางไปชมแม่น้ำสาละวิน ทุกๆครั้งที่ผมได้ลงไปเยี่ยมน้องชายของพ่อคนนี้ เขาต้องพาผมไปที่นั่นเสมอ และเขามักจะเล่าความหลังเมื่อครั้งที่เขายังเด็กกับความผูกพันระหว่างเขากับแม่น้ำสาละวินเสมอ  ดังนั้นการไปชมแม่น้ำสาละวินครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพียงการชมแม่น้ำเท่านั้นแต่มันเป็นการระลึกความหลังให้กับทั้งพ่อผมและน้องชายของเขาด้วย เมื่อการวางแผนเสร็จเรียบร้อย พวกเราก็ได้สวดขอพรพระสำหรับการเดินทางในวันรุ่งขึ้น และขอบคุณพระสำหรับโอกาสดีๆที่ทำให้เราได้มาเจอกัน แล้วเราก็แยกย้ายกันไปนอน และนอนหลับฝันดีกันทุกคน

วันที่ 22 เมษายน หลังอาหารเช้า เราทุกคนก็ออกเดินทางอีกครั้งหนึ่งเพื่อที่จะมุ่งหน้าสู่แม่น้ำสาละวิน ที่ที่ซึ่งเป็นเป้าหมายของเรา ระหว่างทางวันนี้มีนักท่องเที่ยวมาชมแม่น้ำสาละวินค่อนข้างเยอะเป็นพิเศษ เป้าหมายของเราวันนี้คือ บ้านแม่สามแลบ อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน เราถึงที่หมายประมาณสิบโมงกว่าๆ ช่วงเมษายนนี้น้ำในแม่น้ำลดลงไปค่อนข้างเยอะ ทำให้เราเห็นก้อนหินใหญ่ที่เกือบทั้งปีจมอยู่ในน้ำ ได้ออกมาแสดงความงามของเขาเหนือน้ำบ้าง สุภาษิตไทยบอกว่า “น้ำมาปลากินมด น้ำลดมดกินปลา” แต่ที่นี่ช่วงน้ำลดเป็นโอกาสดีอีกโอกาสหนึ่งที่ชาวบ้านละแวกนั้นได้มีโอกาสสร้างอาชีพให้กับตัวเอง เช่น การบริการล่องเรือพาล่องแม่น้ำสาละวิน การขายอาหารริมแม่น้ำให้กับนักท่องเที่ยวและผู้คนที่สัญจรไปมาแถวนั้นแถวนั้น นอกจากที่เราจะยืนฟังสองพี่น้องมาระลึกความหลังเมื่อครั้งกระโน้นแล้ว เราก็ชวนกันมาล่องเรือเพื่อให้บรรยากาศในการระลึกความหลังได้รสชาติยิ่งๆขึ้นอีกด้วย ทุกๆครั้งที่ผมมาที่นี่ผมจะมีความสุขมาก เพราะผมได้เห็นรอยยิ้มของพ่อผม เสียงคุยที่ลื่นคอของพ่อกับน้องชายเขามันทำให้ให้ผมอิ่มเอิบไปทั้งตัวเลยครับ เมื่อเสร็จทุกอย่างแล้วเราก็ได้กลับที่พักอย่างปลอดภัย ผมได้เฝ้าภาวนาในใจเสมอว่า ผมจะกลับมาที่นี่อีก จะกลับไปฟังเสียงสายน้ำ ไปฟังเสียงเรือยนต์ ฟังเสียงหัวเราะของพ่อกับน้องชายเขา ฟังเสียงระลึกถึงความหลังของทั้งสอง และฟังเสียงบรรพบุรุษของผมที่ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยผูกพันกับสายน้ำนี้ สายน้ำที่มีชื่อว่า......สาละวิน

“ ความสุขมันหาได้ไม่ยากหรอก หากว่าเราไม่มากเรื่องกับมัน”

เวลาอาจผ่านไปเหมือนกับสายน้ำสาละวินที่ไหลผ่านหมู่บ้านแล้วหมู่บ้านเล่า แต่ชาวบ้านสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้มิใช่หรือ เช่นกันเวลาแห่งช่วงดีๆของเราอาจผ่านมาแล้ว แต่เราก็สามารถเก็บช่วงเวลาดีๆเหล่านั้นเก็บไว้ในกล่องความทรงจำของเราได้เช่นกัน

                                                                              พบกันฉบับหน้าครับพี่น้องผู้รักในการเดินทาง