ความทรงจำ ที่ไม่เคยจาง

อ่อนไหวได้......แต่ต้องกู่ให้กลับ

กับแม่เมื่อครั้งแม่ยังมีชีวิตอยู่

แม่กับน้องชายเมื่อครั้งไปเที่ยว ดอยกองมู

สายตาแห่งความห่วงใยจากพ่อถึงลูก

ชีวิตของเราในแต่ละวันนั้นล้วนแต่เป็นการเดินทางทั้งสิ้น บ้างอาจเดินทางด้วยความคิด บ้างอาจเดินทางด้วยการปฏิบัติ แต่ทุกอย่างนั้นก็คือการเดินทางของชีวิต การเดินทางของชีวิตนั้น มันก็จะผ่านวันเป็นอาทิตย์ จากอาทิตย์เป็นเดือน จากเดือนเป็นปี และสิ่งที่มันผ่านพ้นไปนั้น มันก็คือประวัติศาสตร์แห่งชีวิตนั่นเอง หรือเรียกอีกอย่างว่า  “ความทรงจำ”

บางคนอาจมีความทรงจำที่ดี บางคนอาจมีความทรงจำที่ไม่ดีบ้าง แต่ความทรงจำเหล่านั้นล้วนแต่เป็นบทสอนสำหรับการเดินทางของชีวิตทั้งสิ้น  ผมเองก็มีความทรงจำหนึ่งเหมือนกันที่อยากมาแบ่งปันให้อ่าน จะว่ามันเป็นความทรงจำที่ดีก็ว่าได้ จะว่าเป็นความทรงจำที่ปวดร้าวก็ไม่เชิงนะครับ

เรื่องมีว่าเมื่อประมาณ 5ปีที่แล้ว ครอบครัวของเราก็เดินทางมาพบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ที่สุดในครอบครัว นั่นคือคุณแม่ของผมได้จากพวกเราไป อย่างสงบ แต่ที่สำคัญคือช่วงที่แม่กำลังป่วยอยู่นั้น คุณพ่อของผมได้หาหนทางทุกอย่างเพื่อนที่จะรักษาและบรรเทาคู่ชีวิตของเขาอย่างดี พ่อหาหมอทุกอย่างที่เขาว่าเก่ง รักษาโรคได้  ไม่ว่าจะเป็นหมอทางศาสนาพุทธ หมอที่รักษาทางไสยศาสตร์ แม้กระทั่งหมอทางความเชื่อดั้งเดิมก็ตาม เพราะพ่อหวังว่าวันหนึ่งแม่จะกลับหายมาเป็นปกติ  แต่เมื่อทุกอย่างมันไม่เป็นดั่งที่เราหวัง อาการแม่ก็หนักขึ้นทุกวัน  จนมาถึงบ่ายวันหนึ่งขณะที่เรากำลังนั่งกันข้างที่นอนของแม่อยู่นั้น แม่บอกกับเราว่า “ ไม่ต้องหาแล้ว แต่ให้เราอ่านพระคัมภีร์ให้แม่ฟังดีกว่า ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นผมถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว ตั้งแต่นั้นมาทุกเวลาที่เราว่าง เราจะอ่านพระคัมภีร์ให้แม่ฟังเสมอ ผมไม่รู้ว่าแม่จะบรรเทาจากอาการเจ็บหรือเปล่า แต่สำหรับผมแล้วสิ่งสิ่งนี้คือยาชนิดดี คือหมอที่เก่งที่สุด ที่คอยรักษาผมในยามทุกข์ เราได้อ่านทุกวันจนถึงวันสุดท้ายของแม่บนโลกนี้  บางวันเราอ่านเป็นภาไทยบ้าง บางวันเป็นภาษาถิ่นบ้าง ก็คงจะเหมือนกับ ยาที่ดีที่สุดอาจมีหลายแบบ ทั้งๆที่สรรคุณเหมือนกัน

ก็คงไม่แปลกหรอกที่เราในฐานะที่เป็นมนุษย์เดินดิน อยู่ใต้ฟ้า จะอ่อนไหวบ้างในเวลาที่เราเจอกับปัญหา ทางตัน ความทุกข์ยาก แต่มันจะแปลกหากเราอ่อนแอและไม่คิดที่จะกู่ชีวิตให้กลับมา วันนั้นก็เช่นกัน หากแม่ไม่บอกกับเราว่าสิ่งที่ดีที่สุดนั้นคือพระเจ้าของเราเอง เราก็คงจะหาสิ่งอื่นเรื่อยๆเพื่อที่จะมาบรรเทาแม่ และบรรเทาเราด้วย เวลานั้นถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวของเราอ่อนไหวที่สุดก็ว่าได้ แต่ท้ายที่สุดแม่ก็ได้พาเรากลับมาหาสิ่งที่ดีที่สุดจนได้

แต่ละวันที่ผ่านมาตลอด5ปีมานี้ ความทรงจำอันนี้ ก็ยังหวนกลับมาให้ผมได้กลิ่น ได้สัมผัสกับมันตลอด มันเป็นความทรงจำที่ไม่เคยจางเลย มันจึงเกิดคำพูดนี้ขึ้นในใจของผมว่า “ ชีวิตของเรานั้น อ่อนไหวได้ แต่ต้องกู่ให้กลับ”

            ผมก็ได้แต่หวังว่าเพื่อนๆและผู้อ่านทุกท่านจะปฏิบัติเช่นนี้บ้าง อย่าลืมว่า ชีวิตเรานั้นอ่อนไหวได้แต่ต้องกู่ให้กลับ

                                                                                                                                  

                                                                                                          จากผู้รักในการเดินทาง